Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl
Home historia

 

stat4u

Historia świdnickich kin Drukuj Email
Wpisany przez Andrzej Scheer   

 

Historia ta liczy już przeszło sto lat, bo zaczęła się w ważnym dla miasta roku 1908, kiedy to miały miejsce znamienne wydarzenia...

przeważnie związane z początkami zastosowania energii elektrycznej, a mianowicie:

  • W styczniu 1908 roku po raz pierwszy oświetlono światłem elektrycznym place i ulice miasta.

  • 31 marca 1908 roku przedstawiono projekt ulicznego tramwaju elektrycznego na trasie: Dworzec Świdnica Miasto - ul. Komunardów - ul. Grodzka - Rynek - ul. Długa - ul. Westerplatte - Dworzec Świdnica Przedmieście (3 km). Niestety, nigdy nie doczekał się on realizacji.

  • W 1908 roku teatr miejski (z 1822 r.) otrzymał oświetlenie elektryczne.

  • W 1908 roku, w związku z trzema wielkimi pożarami fabryk i browaru, jakie miały miejsce w 1906 roku, zwiększono ilość ulicznych hydrantów.

  • W 1908 roku na ulicach miasta pojawił się pierwszy samochód osobowy.

  • W 1908 roku odbył się w Świdnicy pierwszy seans filmowy.

Miał on miejsce w… wielkim namiocie objazdowego kina należącego do niejakiego pana Schustera, który był znanym w całych Niemczech entuzjastą tego wynalazku i nowej formy rozrywki i nauki. W tym samym 1908 roku uruchomił on pierwsze świdnickie kino stałe o wdzięcznej i dźwięcznej nazwie Kinematographie (Kinematografia). Znajdowało się ono przy dzisiejszej ul. Zamkowej i miało 149 miejsc. Oczywiście było to kino nieme (bez dźwięku), a oprawę muzyczną zastępowała gra na pianinie, dopasowana do treści filmu.

W 1909 roku powstało w Świdnicy drugie kino o równie pociągającej i dostojnej nazwie Metropoltheater, które mieściło się przy ul. Długiej 19.

W 1910 roku ruszyły w Świdnicy następne kina. Trzecie otwarto w gospodzie Goldener Becher (Złoty Puchar) na rogu ul. Mennickiej i Teatralnej, a czwarte, o nazwie Weltkino (Kino Światowe), wyświetlało filmy w restauracji Waldschlößen (Leśny Zameczek) na ul. Traugutta. Uruchomiono też piąte kino, tzw. letnie, na wolnym powietrzu, w zajeździe Preußischen Hof (Pruski Dwór).

Po zakończeniu pierwszej wojny światowej działały początkowo w mieście tylko dwa kina, ale już w 1920 było ich cztery. Kolejne, o nazwie Unionstheater, powstało na miejscu byłego browaru, który spłonął w 1906 roku, przy dzisiejszej ul. Zygmuntowskiej 1. Otwarto je 20 czerwca 1921 roku. Dzisiaj jest to właśnie kino „Gdynia”. W 1924 roku przejął je Artur Barndt, właściciel dwóch innych kin w mieście, zmieniając jego nazwę na Schauburg Niederstadt. Do dziś w górnych narożach ekranu widnieją inicjały dawnego właściciela kina: z lewej A i z prawej B, czyli Artur Barndt. Przez pierwsze dziesięć lat było to kino nieme, a w 1931 roku zostało udźwiękowione. Kolejną modernizację zakończono w roku 1938.

Powojenne otwarcie kina, które nazwano „Gdynia”, nastąpiło 7 lipca 1945 roku. Miało ono wówczas 712 miejsc, z czego twardych krzeseł było 482, a miękkich foteli 230. Początkowo zawiadywał nim OZK - Okręgowy Zarząd Kin, następnie OPRF - Okręgowe Przedsiębiorstwo Rozpowszechniania Filmów, a obecnie należy ono do sieci kin zarządzanych przez wrocławską instytucję filmową ODRA-FILM.

 

Andrzej Scheer